14 czerwca 2012 r. na Uniwersytecie Aalto w Finlandii Linus Torvalds pokazał Nvidii środkowy palec. Reakcję poprzedziło pytanie użytkowniczki laptopa z technologią Optimus. Za głośną sceną stał problem istotny dla posiadaczy takich komputerów z Linuksem: dostępne sterowniki nie zapewniały porównywalnej oficjalnej obsługi automatycznego przełączania grafiki.

Nvidia wskazywała na wspólny kod sterowników

Kilka dni po wystąpieniu Torvaldsa Nvidia odpowiedziała na jego krytykę. Broniła przyjętego sposobu rozwijania sterowników, tłumacząc, że wykorzystuje wspólny kod na różnych platformach. Jednocześnie przyznała, że rozumie rozczarowanie użytkowników związane z brakiem obsługi Optimusa.

Nie był to zatem spór o całkowitą nieobecność Nvidii w Linuksie. W 2012 r. firma dostarczała sterowniki dla tego systemu. Osobną kwestią pozostawała obsługa rozwiązania stosowanego w laptopach: użytkownicy Optimusa nie mieli porównywalnego oficjalnego wsparcia dla mechanizmu przełączania grafiki. Samo udostępnienie sterownika nie oznaczało więc rozwiązania problemu, z którym przyszła uczestniczka spotkania.

Stanowisko firmy obejmowało dwa różne zagadnienia. Wspólny kod był argumentem dotyczącym organizacji prac nad oprogramowaniem, natomiast rozczarowanie użytkowników wiązało się z konkretną funkcją ich komputerów. To właśnie ona, a nie sam wybór platformy do rozwijania sterowników, stała za pytaniem z sali.

Co Optimus miał zmieniać w codziennym korzystaniu z laptopa?

Technologia miała dobierać układ graficzny do wykonywanego zadania. Przy przeglądaniu stron internetowych komputer korzystałby z oszczędnej grafiki zintegrowanej. Gra lub inny wymagający program miały uruchamiać wydajniejszy układ Nvidii. Takie przełączanie miało pogodzić dostęp do większej wydajności z dłuższą pracą na baterii.

Istotą tego rozwiązania była automatyzacja. Użytkownik nie miał za każdym razem samodzielnie decydować, która grafika powinna pracować. Tymczasem w Linuksie korzystanie z tej funkcji mogło wymagać szukania dodatkowych rozwiązań. Lukę próbowała wypełnić społeczność, między innymi poprzez projekt Bumblebee.

Dla właściciela laptopa różnica była praktyczna: mechanizm pomyślany jako działający automatycznie mógł oznaczać dodatkową pracę. Problem nie sprowadzał się więc do pytania, czy Nvidia publikuje oprogramowanie dla Linuksa, lecz do tego, czy obejmuje ono funkcję, w którą wyposażono komputer.

Torvalds ocenił współpracę szerzej niż problem jednego laptopa

Uczestniczka sesji pytań i odpowiedzi opisała trudności z własnym laptopem wyposażonym w Optimusa. Torvalds nie ograniczył odpowiedzi do tego przypadku. Wykorzystał go, aby przedstawić swoją ocenę relacji Nvidii z twórcami Linuksa.

Uznał ją za najgorszą firmę, z którą przyszło mu w tym kontekście współpracować. Była to jego ocena współpracy, a nie wynik porównania wydajności układów czy testu sterowników. Następnie zwrócił się bezpośrednio do Nvidii, pokazał środkowy palec i zakończył wypowiedź wulgarnym komunikatem. Najbardziej rozpoznawalny fragment wystąpienia dotyczył więc producenta, ale pytanie, które go wywołało, miało bardzo konkretny punkt wyjścia: działanie przełączanej grafiki w laptopie z Linuksem.